Welkom op De Hollandse Karper Grazers! Het is momenteel 02:38:57 op 27-04-2018!

Menu
Interactief
Overig

Login
Login:

Wachtwoord:


Registreer!
Wachtwoord kwijt?

Statistieken
Momenteel zijn er:
0 geregistreerde leden
en 35 gasten online
.

Nieuwste Lid
Ons nieuwste lid is: ox5uihzl!


Visplezier
Visplezier
Geplaatst door fransj 26/12/2007

Enige jaren geleden zag ik op tv een visprogramma waarin twee karperende Amsterdammers lieten zien hoe zij karper vingen. Gewapend met boot, trailer, vier stokken, bivvy's etc. Het betrof een nachtsessie aan de Sloterplas. Getooid met een Fox pet en PB shirt (karpervissen is commercie) zaten zij een overdreven eind van hun stokken. Voortdurend koffie drinkend en slap ouwehoerend kwamen zij de eerste uren door waarin niks gebeurde.

Dit gedeelte was informatie voor de kijker. Maar ze vertelden niks, behalve dat ze met boilies visten. Maar zo rond 22.00 zou het gebeuren... En ja hoor, klokslag tien een run. Een kwartier later weer een run. Mooie sterke, grote karpers vanaf een pond of achttien tot ver over de twintig, bijna dertigers. Als witvisjes, de een na de ander. Bij elke run keken ze elkaar aan: wie pakt hem? Leuterend aan hun koffie werden ze "gestoord" door weer een run, waar Peppi dan maar op stond en uiterst langzaam (de optonic stond rustig een halve minuut te gillen) naar zijn stok liep en met tegenzin de run verzilverde. Je werd gek als liefhebber van de vele mooie grote karpers, maar Peppi en Kokki niet. Vermoeid en blasé werd een vis geland in de hoop dat het nu wat rustiger zou worden. Maarja, als de camera's draaien kan je toch geen hengels op de kant houden. "Gaat het elke keer zo?", vroeg de verslaggever. "Meestal wel, ja" antwoordde Kokki. Ik zat met stomme verbazing te kijken naar het chagrijnige tweetal dat geen enkel visplezier leek te hebben. Misschien word je wel zo als je dat twee keer per week meemaakt. Als leek zou je het programma kunnen interpreteren dat karpervissen je nachtrust stoort, dat je je scheel vangt aan grote karper en dat je daar erg chagrijnig van wordt.

Visplezier, je zou bijna vergeten als je de boeken, tijdschriften leest dat het daar toch om te doen is. Mooie verhalen over dertigers, veertigers, met een wetenschappelijke benadering omtrent de vistechniek. Lees je ooit een regel over visplezier? Het lijkt wel of karperen werk is geworden waarin alleen de prestatie telt. Visplezier brengt mij terug naar de begin jaren van mijn karperij. Als je mijn achtertuin uit liep stond je gelijk aan een mooie kom vol met karper. Avonden heb ik daar gezeten met maar een hengel en een pennetje. De haak meestal beaasd met een zacht klein stukje aardappel of kaas. Toen het eerste boek van Rini Groothuis uitkwam ging er een wereld voor me open. Hij schreef over vissen "op afstand". Met een arlesey bomb en een stukje aardappel kon je naar de overkant gooien of het “midden". Avonden zat ik zo in het donker, bijna niet durven ademen omdat dat de karper zou verstoren. Turend naar je aluminiumfolie, als waker die ineens geruisloos omhoog schoot... Het vloeken na weer een gemiste run en de uitzinnigheid als je op deze klungelige manier een mooie karper wist te verschalken. Het gewicht was niet zo belangrijk, het ging om het visplezier. Het ging om het vangen en niet de vis!

Een mooie penstek

Met de komst van de eerste optonics begin jaren tachtig verdween een deel van de charme. Sommigen weigerden zich elektronisch te laten waarschuwen, maar het merendeel van de karpervissers schaften zo’n pieper aan. Je kon nu ook de omgeving waarnemen zonder een beet te missen. En ja, het pennetje moest er aan geloven. Veel karpervissers zagen geen brood meer in het dobbertje en hielden zich alleen bezig met het wakersysteem. Ook door het boek van Rini Groothuis waarin andere aassoorten beschreven werden dan aardappel en kaas. Kattenballen! Een deeg bestaande uit kattenbrokken en aanvullingen om het geheel bij elkaar te houden. Ook in die periode kwam trouvit op de markt. Je maakte er een stevig deeg van en je kon makkelijk 50 meter gooien. Toch in die dagen waren de karpervissers pioniers en deden geheimzinnig over hun deegsamenstelling. Stekkenpezers bestonden toen nog niet.

De moderne visserij

In die dagen was het nog zeer rustig aan de waterkant en met regelmaat ving een ieder zijn karpertje. Niet spectaculair maar een ieder had er vrede mee en er was veel visplezier en een ieder gunde een ander zijn visje. Vissers ouwehoerden uren met elkaar en deden niet kinderachtig over goed water en goede stekken, en als je het trof werden de geheimen blootgelegd omtrent 's mans deegbal. Dat werd dan je vismaat. Zo was het november 1983 dat ik zat te vissen aan een plas bij mij in de buurt. Als je een beetje kon vissen kon je daar op een middag een karper vangen of als je geluk had wel twee. Er zat eigenlijk niks bijzonders (11, 12 pondertjes) maar er zat wel veel karper. Toen mijn oog viel op twee vissers aan de overkant. Een van hen had een karper aan de lijn, dat kon ik zien aan de manier van drillen. De karper werd onthaakt en er werd erg ver ingegooid en er werd wat bijgeschoten met een katapult. Herhaaldelijk stonden ze te schieten en binnen no-time hadden ze weer een karper, en weer een en nog een. Soms twee hengels te gelijk. Een gekkenhuis!

Ik werd er gestoord van, besloot in te pakken en naar ze toe te gaan. Ik voelde dat er meer aan de hand was dan "een goed deegje", of een gelukkige middag. De twee vissers waren een Engelsman, van rond de 22 jaar en een Hollander van begin dertig. Ik zag direct het zware lood aan de lijn en een balletje wat onder de haak hing. Ze waren erg mededeelzaam en lieten het net zien waarin zo'n 14 karpers zaten. Ik hoorde het hele verhaal van gekookt deeg, hair, zwaar lood, luchtjes, geurtjes, toevoegingen en proteïne.

Dit was mijn eerste ontmoeting met boilie vissen. Ik wist dat dit een absolute doorbraak was in de karpervisserij en kon die nacht niet slapen. Overstuur belde ik een vismaatje/buurjongen genaamd S.

Brutaal als ik was belde ik Campina de volgende dag en met een hoop blabla kreeg ik de directeur te spreken die me die week nog, geheel gratis, twee tonnen caseïne stuurde. Het was inmiddels begin december en ik besefte dat ik moest wachten tot het voorjaar 1984 voordat ik mijn grote slag kon slaan.

Geen gekloot meer met deeg wat vaak niet bleef zitten, niet meer misslaan en geen last meer van witvis. Visplezier sloeg over in "carp fever". De rest kent iedereen . Het boek "Carp fever" van Kevin Maddocks kwam uit waarin alles uit de doeken werd gedaan over de nieuwe methode die zoveel karper opleverde. En vooral ook grote karper. De volgende seizoenen zat ik dus ook achter twee stokken met boilies en ving me met vismaatje S. scheel.

Aaspresentatie

Er was veel visplezier, want alles stond nog in het stadium van experiment. Er werd geëxperimenteerd met aas, luchtjes, rigs en noem maar op. Mijn vismaatje S. had het helemaal te pakken en verzon soms de meest gekke dingen. Maar S. ving! Zo kwam hij op het idee om de aardappel in ere te herstellen en besloot een dun schijfje ongekookte aardappel aan een hair aan zijn haak te bevestigen. De eerste de beste keer dat hij daar mee zat te vissen had hij 5 karpers in een nachtsessie, en nog grote ook. Visplezier! In de daaropvolgende jaren gebeurde er ook wat anders, namelijk hengeldruk en de eerste tekenen van dressuur, stekkenpezen en afgunst, ook (grote) karper meenemen naar ander water. Het werd minder leuk aan de waterkant. Er was nogal eens een vechtpartij (ik beschrijf hier de situatie in het westen).

Er kwamen nu mensen aan de waterkant die nooit gevist hadden, niet wisten hoe een karper er uit zag maar door de verhalen en foto’s naar de waterkant gedreven met zakken boilies, rodpods, bivvy's en hengels . En ze vingen ook! Het vangen was niet meer voor een happy few maar voor iedereen. Zelfs een kleuter kon toen karper vangen. Veel van hen wisten eigenlijk niet waarom ze vingen, wat er in de boilies zat, hoe de rigs werkten of juist niet. Ik vond eigenlijk in die tijd dat er veel van de romantiek omtrent het karpervissen verloren was gegaan. Mensen die anders nooit zouden karperen zaten nu aan de waterkant en nogal eens op mijn stekkie... Zat ik eerst aan mijn watertjes vrijwel alleen, binnen een mum van tijd zaten er aan hetzelfde water om de tien meter karpervissers. Ik meed druk beviste wateren en was een deel van mijn visplezier kwijt. Zo gebeurde het dat ik vijf jaar niet meer viste.

Aan de ene kant ving ik wel makkelijk, zodat de echte charme er vanaf was en ik verzadigd raakte en aan de andere kant ergerde ik me aan de drukte aan de waterkant, de dressuur op nogal wat watertjes, het commerciële gedoe en het prestatie vissen. En het feit dat ik alleen maar achter mijn stokken hing en bijvoorbeeld het penvissen, vrije lijn vissen etc. niet meer deed. Visplezier bestond alleen maar uit het vangen van dertigers en veertigers. Ook belangrijk was dat de waters in mijn directe omgeving verdwenen voor huizenbouw en de overgebleven waters karperloos waren door allerlei redenen. Ik had het effe helemaal gezien.

In de beginperiode van de boilie visserij had ik contact met een aantal vissers. Al snel hielden ze de watertjes waar ik ook zat te vissen voor gezien. Het moest grote karper zijn waarop ze visten. Visplezier werd ontleend aan de grote van de karper. Ze weken uit naar kanalen en plassen waar zeker 30-ers en 40-ers moesten zwemmen. Een van die vismaten was RB. Een akelig goede karpervisser die overal het meeste en grootste ving. Zo belandde hij op een grote plas ergens in Zuid Holland. Met een man of zeven mochten ze daar vissen. Anderen niet. Het was kraakhelder water waar 40-ers zaten en mogelijk nog zwaarder. Moeilijk water. En RB ving daar! Hij was daar de enige die ook bij daglicht in het kraakheldere water runs kreeg. En hij ving en ving... Behalve 1 vis. Het lukte maar niet en het werd een obsessie. Eindelijk na zoveel jaren ving hij de 42-ponds karper en hij stopte gelijk met vissen! Hij verkocht al zijn spullen en was ergens opgelucht dat hij geen lange sessies meer hoefde te doen. O ja, hij bewaarde een hengel: een penhengel, want je weet maar nooit. Achteraf gezien heeft RB waarschijnlijk een aantal jaren zonder echt visplezier zijn sessies gemaakt.

Ik denk dat het bovenstaande voorbeeldgevend is voor veel vissers. Targetvissers die het echte visplezier allang kwijt zijn. Maken lange sessies in binnen- en buitenland. Trekken hun neus op voor cultuurwater of waters waarin niks boven de 25 pond zit, volgens hen. "Nee daar vis ik niet. Ik vis alleen in Frankrijk..." En ze vergissen zich. Je kan heel veel plezier hebben aan cultuurwater of ander water dan plassen van 30 hectare of meer. Het voordeel van dat soort watertjes is dat je helemaal niet zoveel tijd nodig hebt en inspanning om wat te vangen. Een avond lekker vissen en 26 pond vangen is toch niet zo erg?

Rond 2002 begon het weer te kriebelen. Ik moest weer gaan karperen. Eerst met het pennetje, proberen: kan ik het nog? Als er iets visplezier geeft is het wel het pennetje. Penvissen is de basis van het vissen. Het geeft een aparte kick om beet te krijgen en een karper op die manier te vangen. Veel karpervissers vissen nooit met een pen. Ze weten niet eens een pen uit te loden. Nee, bivvy’s vast lood en slapen maar. Dat is visplezier... of niet?

Mijn visserij bestaat al vijf jaar uit het volgende: ik vis met een penhengel en een righengel. Ik zoek daar ook water voor uit. Natuurlijk niet te groot water. Rietkraag aan de eigen kant, overhangende boom, dukdalf, etc. pennetje erbij en naar de overkant of midden met een righengel. Op die manier heb ik toch het gevoel dat ik ook wat doe. Zo heb ik mijn visplezier weer teruggekregen.

Vooral als je in het westen woont zijn er zat waters voor veel visplezier. Het barst er van het cultuurwater, mooie vaarten, plasjes etc. Ideaal voor het penvissen. Ik doe een oproep aan al die vissers die vrijwel alle sessies op een zelfde manier doen, "vastloodbivvy", met name de jongelui; jaag het komende jaar eens op visplezier, leer met de pen te vissen en je staat versteld wat je daar mee kan vangen, zowel in aantal als in grootte! Vis is met een vrije lijn, gebruik eens deeg etc. Wees eens creatief als het op de vastlood manier niet zo lukt. Wissel je bivvy sessies af met water waarop je eigenlijk nooit vist, waarvan je denkt dat er niks zit. Ook klein water, vaartjes etc. Je staat te kijken wat je daar nog kan vangen! Gewoon op een lekkere avond of middag zonder bivvy de deur uit, pennetjeshengel en een righengel. Op jacht naar visplezier!

Een ideale penstek

Een aantal maanden geleden fietste ik in L. Ik fietste speciaal langs een vijver om te kijken of er iemand viste. En ja hoor, aan de kopse kant zat er een met een penhengel. Het is toch niet… RB? Hij was het inderdaad, onze karpercrack die gestopt was met vissen. Hij deed zijn verhaal zoals boven beschreven. Hij was uitgevist, zeker met die nachtsessies, bivvy's en boilies, maar af en toe viste hij met het pennetje, hooguit anderhalf uur. Zoals gisteren, toen hij op deze dressuurvijver zes pond ving. "Ik wist niet dat dat er zat, zo klein" hij keek me aan met een glimlach waarop het visplezier van afstraalde.....De grote RB blij met een knolletje.

Frans Jansen


[Printversie]

Reacties
28/06/2013 22:32 - JohnvD
Visplezier! Dit verhaal neemt mij terug, alweer ca 15 jaar terug naar helaas de laatste keer dat ik met mijn vader ben wezen vissen. Hij is kort daarna overleden. Wekelijks hadden wij op de zaterdag steevast onze vissessie. Dit was dan met name op witvis en het leuke daarvan was dat het voor ca 30% niet voorspelbaar was wat er ging gebeuren en dan ook altijd erg spannend. Je zult het dan ook wel kunnen raden dat die 30% regelmatig uit zeelt of karper bestond wat aan de haak kwam en dat alles aan een lijn van max 16/100. Ik zou haast zeggen dat waren nog eens tijden in de polders van zuid holland denk aan Hoogmade, Reeuwijk, Woerden. Vandaag de dag kijk ik nog steeds met veel plezier hierop terug. Daarna ben ik zeer passief geweest op het visfront, maar ben onlangs weer op pad gegaan en wat mij inderdaad opvalt zijn de andere technieken met name op karper en het zet mij aan het denken, want wil de vissers van tegenwoordig met alle respect vergelijken met geautomatiseerde fabrieken!!! Soms ook slaapkamers met wekkers, zie het beeld van tentjes met stretchers en dan gaat het alarm af, O nee het is de atomic natuurlijk. De afgelopen week kwam er visser mij vragen of ik zijn hond had gezien! De visser had lekker liggen slapen en de hond was aan de wandel gegaan? Gelukkig is de hond 7 km van de visplek terug gevonden. Ja er valt altijd wel wat te beleven, maar de spanning, beleving en plezier blijft m.i. Op dit moment blijft het wat mij betreft bij het witvissen en karpervissen met de pen. Wie weet komt er een tijd (maar ik denk het niet) dat ik ook een huisje meeneem naar de waterkant. Ik ga helemaal mee in het verhaal van jou Frans
 

Verstuur Reactie
Als je ingelogd was, had je wel een reactie kunnen plaatsen. Als je geen login hebt, vraag er dan een aan!

Maak van De Hollandse Karper Grazers je startpagina!
© 2001-2010 De Hollandse Karper Grazers
Deze pagina werd geladen in 0.04582 seconden - 17 queries